| تبليغات | X |
در این دندان عصبی است
و در این عصب خونی و در این خون کلماتی
بارها خودم را تطهیر کرده ام، ولی گویی آب این غسالخانه روغن جلایی است بر جلوه های منظم استخوانهای درد، که بخارات متصاعد خاک را وخون را ناگزیر می کند بر پذیرش تجاوز سرطانی کلمات، چون تعبیر کابوس باکره ای بی پناه، وامانده در کنج انزوا.
از انار و ابریشم سخن نمی گویم ونه از بلور و برفدانه.از انحنای بازو ومروارید دهان سخن نمی گویم و نه ازخنده یار و سرو چمان.از امتداد صدای چرخش مته دندانپزشک سخن می گویم و موجهای همزاد مهبانگش که عصب به عصب را به سکوت می کشاند ازتقدیر محتوم ریزش آوار.
خلاصه آن که می خواهم باز گویم،مساله این است:آن کس که دندانش درد نمی کند نمی داند که دندان درد چیست.
وآیا بر این بدن سری نیست؟
وآیا بر این سر حفره ای نیست؟
وآیا بر این حفره دندانی نیست؟
جلوه گری میکند امروز استخوانهای درد،بر سیاهی این شکاف ،سپیدی دست دندانپزشک،ارغوانی می چرخد،بر اعصاب پر سرشک.
ادبیات،باری،گشایش درد است و
یک قصه نیست بیش درد،وین عجب
کز هر زبان که می شنوم نا مکرر است
با سرطانی آاویزان اعصاب چند قطعه را انتخاب کرده ام پیشکش به مطربان خوش قاقا
ای مطرب خوش قاقا تو قی قی ومن قو قو
تو دق دق ومن حق حق تو هی هی و من هو هو
........
پدر!مادر!
مرا به خدا واگذار کنید
خداوند به من
دو شقیقه خواهد هدیه داد
تا کفاره ی خواسته هایم را
خلسه خلسه تیر بکشم
/کورش کرم پور/
روزهای چوب
موریانه را بیدار می کند
وبه او می گوید هنوز چیزی برای جویدن هست
که من ادامه ی زندگی را در چار پایه ها دنبال کنم
/مهدی مرادی/
.......
هی راه
هی راه
هی پشت راه راه
گاهی بیراهه از فرط رفتن راه می شود
/بهمن ساکی/
.......
رگهایم سپید شد
و انتظار خاکستر شد از بس مرا سوزاند
......
/فرهاد دهقانپور/
گریگور سامسای سوسک من هستم
می خواستم پابلو نرودا شوم
در بازار مستراح ،شلوار فروش شدم
با شاخک های منزجر کننده ام
به شما فرمان می دهم
در این کاسه توالت
بشاشید بر من
/سعید اسکندری/
که سر انجام
سرزمینی مسخرم شد
که شخمزار هوس دیگران بود
وپهنه هوس دیگران تر
ای دژ در به در دالان به دالان
هزار دروازه
/منوچهر شیبانی/
دستمال من زیر درخت آلبالو گم شده
سواد ندارم
وسکه ای که مرا به خیابان شما ببرد
در خیابان شما
بعضی درختها
از بعضی درختها
درخت ترند
وبعضی از آدمها
از بعضی آدمها
ترند
گریه می کنم
چشم می گذارم
و نمی شمارم
.... /محسن اکبر زاده/
.....
باید تا صبح بیدار بمانم
که اگر تابیدی
سهم بیشتری داشته باشم
/محسن جعفری/
......
سواد موی تو بشکست و آفتابی شد
ومن دوباره همین پیر ناتوان بودم
/علیرضا قناد/
........
بعضی از ما
همان کسانی بودیم
که اصلا قرار نبود
هیچ وقت
قدم به این برهوت بگذارند
/مهدی مرادی/
......
و یک ساعت بعد
جنازه را دیدند
که در تملک خود بود
و دیگر از چیزی نمی ترسید
/بهزاد خواجات/
در پایان به سبک محسن نامجو زمزمه می کنم:
وآیا بر این بدن سری نیست؟ اه که اینطور
وآیا بر این سر حفره ای نیست؟ اه که اینطور
وآیابر این حفره دندانی نیست؟ اه که اینطور
این زخم را از این جا برداشته ام ببینید بخوانید بشنوید
نوشته شده توسط مهدی مرادی در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387 |